Η Κύπρια που… λάτρεψαν οι ιθαγενείς του Αμαζονίου

«Μου μιλούσαν στα kichwa κι εγώ στα κυπριακά»

Ήταν η πρώτη εθελόντρια που…

Δέχτηκαν οι ιθαγενείς του Αμαζονίου με ενθουσιασμό. Έμεινε εκεί πέντε ολόκληρους μήνες και φεύγοντας, σε ένδειξη ευγνωμοσύνης, της χάρισαν μια χούφτα σπάνια αγκάθια ενός τροπικού ζώου για να φτιάξει κολιέ. Την φώναζαν «pacharaka», που στα kichwa είναι το όνομα ενός τροπικού πουλιού, το οποίο μοιάζει με πέρδικα. «Muiflacamuirica» έλεγαν -που θα πει «μικρή και νόστιμη»- και γελούσαν. Της μιλούσαν στα kichwa κι εκείνη στα κυπριακά.

Ο Αμαζόνιος με έμαθε να εμπιστεύομαι τη φύση. Με δίδαξε πως να ξεπερνώ τους κατασκευασμένους φόβους του μυαλού, όπως το φόβο του «αγνώστου» ή του «κινδύνου», καθώς και πραγματικούς φόβους, όπως το να χαθώ, ή το να αρρωστήσω
Κατά την παραμονή της στον Αμαζόνιο…

Φύτεψε εκατοντάδες δέντρα σε περιοχές που έχουν υποστεί καταστροφή, καθώς και δυο χιλιάδες σπόρους, κυρίως mahogany, τους οποίους μεταφύτεψαν στο έδαφος οι επόμενοι εθελοντές. Επίσης, με μια ομάδα επιστημόνων, κατέγραψε τα τροπικά πουλιά μιας περιοχής, με σκοπό να αποδειχθεί η βιοποικιλότητά της και να χρηματοδοτηθεί η κοινότητα για την προστασία του δάσους. Πράγμα που έγινε. Στο Εκουαδόρ έζησε με μια κοινότητα ιθαγενών της φυλής Kichwa και μαζί φυτέψανε εκατοντάδες δέντρα στην αποψιλωμένη γη τους. Παράλληλα, σχεδίασε έναν κήπο με το σύστημα της Αγροδασοπονίας, που θα παράγει φαγητό για ολόκληρη την κοινότητα, η οποία αντιμετωπίζει μεγάλες οικονομικές δυσκολίες. 



Η Ειρήνη Σιαμμά αναφέρει στο ant1iwo:
«Γεννήθηκα στη Λευκωσία το 1982. Όταν ήμουν 4 ετών, ο πατέρας μου πήρε μετάθεση στον Ηλεκτροπαραγωγικό σταθμό Δεκέλειας. Έτσι, μετακομίσαμε από την πόλη στον μικρό οικισμό των μηχανικών της ΑΗΚ, μέσα στη φύση. Μεγαλώσαμε νιώθοντας ελεύθεροι, ανάμεσα στα δέντρα και στα λουλούδια. Παρέα με χαμαιλέοντες, σαλιγκάρια και μυρμήγκια. Θυμάμαι μικρή νόμιζα ότι όλος ο κόσμος ήταν έτσι… 

Σπούδασα αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια μετακόμισα στο Λονδίνο. Πριν δυο χρόνια, αποφάσισα να φύγω από την πόλη και να ταξιδέψω αναζητώντας επανασύνδεση με τη φύση και τον εαυτό μου. Έτσι βρέθηκα στον Αμαζόνιο…

Εκεί είδα την ομορφιά του μεγαλύτερου και σημαντικότερου δάσους στον πλανήτη μας και ταυτόχρονα, την καταστροφή που υφίσταται λόγω των συνηθειών μας. Ένιωσα έντονα τον πόνο και την αδικία που βιώνουν οι ιθαγενείς. Ήθελα να κάνω κάτι για τη διάσωση του. Έτσι, επιστρέφοντας στην Κύπρο, ξεκίνησα την καμπάνια «Healing the Healer: A promise to the Amazon» καλώντας τον κόσμο να με βοηθήσει για να επιστρέψω, να διασχίσω τον Αμαζόνιο και να φυτέψω δέντρα στις κατεστραμμένες περιοχές.  



Η θετική ανταπόκριση του κόσμου με συγκίνησε πάρα πολύ. Βασικά, με βοήθησαν άνθρωποι από όλα τα σημεία της γης και τότε κατάλαβα ότι όταν ο σκοπός είναι ανιδιοτελής, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ μας. 

Όταν προσγειώθηκα ξανά μόνη μου στο Iquitos ένα χρόνο μετά, στην πόλη «είσοδο» στον Αμαζόνιο, ξεκινώντας την 5μηνη αποστολή μου, ένιωσα αρχικά μια τεράστια θετική ενέργεια, ίσως αυτό που λένε ευλογία από το σύμπαν και ταυτόχρονα το βάρος της ευθύνης αυτού που υποσχέθηκα να πραγματοποιήσω. Παρόλα αυτά, ενώ βρέθηκα στον Αμαζόνιο για να προσφέρω, φεύγοντας 5 μήνες μετά, ένιωσα ότι τελικά πήρα πολύ περισσότερα από αυτά που έδωσα. Η ζούγκλα είναι ανεξάντλητη, φτιαγμένη με ανιδιοτελή αγάπη, γεμάτη διδάγματα συμβίωσης, αρμονίας και σεβασμού. 

Ανακαλύψτε περισσότερες ενδιαφέρουσες ανθρώπινες ιστορίες από την Χριστιάνα Διονυσίου ξεκινώντας μια απλή συνομιλία με το ρομποτάκι του ANT1 IWO. Πατήστε εδώ!

Ο Αμαζόνιος με έμαθε να εμπιστεύομαι τη φύση. Με δίδαξε πως να ξεπερνώ τους κατασκευασμένους φόβους του μυαλού, όπως το φόβο του «αγνώστου» ή του «κινδύνου», καθώς και πραγματικούς φόβους, όπως το να χαθώ, ή το να αρρωστήσω, (πράγμα που έγινε αρκετές φορές). Όσες φορές κι αν χάθηκα ή αν αρρώστησα, η ζούγκλα πάντα μου έδινε το φάρμακο ή τη λύση που ζητούσα. Έμαθα ότι ο διάλογος με τη φύση δεν γίνεται με τις γλώσσες που μαθαίνουμε στο σχολείο αλλά με τη γλώσσα της καρδιάς. Συνειδητοποίησα ότι ενώ το μυαλό τρέφεται με φόβους, η καρδιά αντίθετα δε φοβάται τίποτα.



Για 5 μήνες…

Δεν είχα ιδιαίτερη επαφή με την τεχνολογία. Δεν είχα κινητό (αραιά και πού κατάφερνα να βρω κάποια κοινότητα με διαδίκτυο για να στείλω νέα στην οικογένεια μου και στο κοινό που παρακολουθούσε την αποστολή). Έγινα ένα με τα μυρμήγκια, τις πεταλούδες, τους βατράχους, τα φίδια, τα δέντρα, τη βροχή και τον ήλιο. Κατά κάποιο τρόπο ένιωθα όπως όταν ήμουν μικρή στη Δεκέλεια. Απλά αντί για το δασάκι του οικισμού της ΑΗΚ, είχα γύρω μου τον Αμαζόνιο. 

Έζησα με ιθαγενείς σε μέρη όπου…

Δεν υπάρχουν νόμοι και η φύση καθορίζει τη ζωή, όχι το ανθρώπινο μυαλό. Δεν υπάρχουν δρόμοι μόνο μια μασέτα μπροστά να ανοίγει το μονοπάτι σου. Ξυπνούσα κάθε μέρα ανακαλύπτοντας κάτι καινούριο, κάτι μαγικό… τεράστια σαλιγκάρια και μανιτάρια που φωσφορίζουν στο σκοτάδι. 

Αυτή τη στιγμή, δουλεύω για να κάνω οικονομίες για την επόμενη αποστολή. Θέλω η επόμενη φορά να είναι μια συλλογική προσπάθεια, όχι ατομική. Ίσως καταφέρω να οργανώσω μια ομάδα νέων για να πάμε όλοι μαζί. Θα ήθελα να κινηθώ στις περιοχές της Βραζιλίας που δεν κατάφερα να πάω την προηγούμενη φορά καθώς ξέσπασε ο ιός Ζίκα στα μέρη που προγραμμάτιζα να πάω.

Είμαι πολύ ευτυχισμένη που έζησα τόσο ξεχωριστές εμπειρίες και εύχομαι σε όλο τον κόσμο που θέλει και αγαπάει τη φύση, να μπορέσει κάποια στιγμή να βρεθεί σε μια τέτοια περιοχή.  

Σε όλους τους νέους του τόπου μας εύχομαι…

Να ακολουθούν πάντα το δρόμο της καρδιάς τους γιατί αυτός θα τους πάει μακριά, στις πιο “μακρινές ζούγκλες” να κάνουν αυτά που οι μεγάλοι ήθελαν αλλά δεν έκαναν ποτέ…».  

Χριστιάνα Διονυσίου

Χρηστος Βασιλοπουλος

12/07/2017>15:33

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΣΤΗ ΦΥΣΗ ΞΑΝΑΒΡΙΣΚΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΤΗΝ ΙΣΣΟΡΟΠΙΑ ΤΟΥ, ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.