«Ήθελα μόνο αγάπη από τους ανθρώπους, ποτέ δεν άντεχα τα… απαξιωτικά βλέμματα»

Είναι από τους ανθρώπους που…

Σ’ αφήνουν να δεις την καθαρότητα της ψυχής τους στα μάτια τους. Είναι πολύ αθώο πλάσμα και πάντα έτοιμο να βοηθήσει όποιον τον χρειάζεται. Είναι καλοπροαίρετος και πολύ συχνά ανέχεται πράγματα και συμπεριφορές για να μη στεναχωρήσει ανθρώπους, με αποτέλεσμα στο τέλος να στενοχωριέται αυτός.

Ευτυχώς κατάφερε να πετύχει τους στόχους του και μπορεί να ονειρεύεται χωρίς να φοβάται. Πέρασε πολύ δύσκολες στιγμές γεμάτες μοναξιά, ανασφάλεια και θλίψη. Βρήκε όμως τη ψυχική του ηρεμία και κατάφερε να κάνει όλο τον κόσμο να τον αγαπήσει… 

Ο Ανδρέας Συμεού αναφέρει στο ant1iwo:
«Γεννήθηκα στις 27/10/1982 στα Λύμπια και έχω 3 αδέλφια. Από μικρός αντιμετωπίζω σοβαρό κινησιολογικό πρόβλημα. Έχω διπληγία με ελαφριάς μορφής εγκεφαλική παράλυση. Το ένα μου πόδι είναι πιο μικρό από το άλλο ενώ υπάρχουν και διαστήματα που τα γόνατά μου τρέμουν, παθαίνω μυϊκούς σπασμούς.
 
Έχω βιώσει τον ρατσισμό, εσκεμμένα και μη…

Πολλές φορές όταν με έβλεπαν κάπου με μπέρδευαν με τον δίδυμο αδελφό μου και με ρωτούσαν: «Ποιος είσαι εσύ; Ο Λοΐζος ή ο άρρωστος;». Τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο με κορόιδευαν επειδή δεν μπορούσα να περπατήσω κανονικά και με φώναζαν: «ρε ανάποδε». 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνο το απόγευμα…

Ήταν όλα τα παιδιά μαζεμένα και παίζαμε κρυφτό. Μια κυρία όταν με είδε, πήρε το σκουπόξυλο και άρχισε να με κυνηγάει φωνάζοντας: «Τι γερεύκεις δαμέ, εσού είσαι ανάπηρος». Ήταν η μεγαλύτερη μαχαιριά που δέχτηκα ποτέ στη ζωή μου. Από τότε, κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι της, σκύβω το κεφάλι για να μην με καταλάβει και με προσβάλει ξανά. 

Δυστυχώς, η κοινωνία μας ακόμα, παρά τη σημαντική βελτίωση που έχει υπάρξει επί του θέματος, δεν αποδέχεται και τόσο εύκολα τα άτομα με αναπηρία. Βέβαια, κάθε μέρα ευχαριστώ το Θεό που έχω δίπλα μου τους γονείς μου και τα αδέλφια μου. Με αγαπούν και πάντα με στηρίζουν. 

 Ήθελα μόνο αγάπη από τους ανθρώπους, ποτέ δεν άντεχα τα… απαξιωτικά βλέμματα. Ήθελα να αποδείξω ότι μπορώ να κάνω πράγματα που κάνουν και όσοι δεν αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα. Αυτός ο ρατσισμός είναι που με πείσμωσε και με πεισμώνει ακόμα…

Η αλήθεια με τον αθλητισμό, ένιωσα και νιώθω περισσότερη αποδοχή από τους γύρω μου και αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Βέβαια περισσότερο με βοήθησε ψυχολογικά, αφού είχα κάτι να ασχολούμαι καθημερινά και να βγαίνω από το σπίτι. 

Ήθελα πρώτα να δω αν μπορώ και αν αντέχω…

Έτρεχα καθημερινά από τα Λύμπια μέχρι το Πέρα Χωριό και πίσω. Ήθελα να δω τις αντοχές μου. Ήταν πολύ ωραία. Έβλεπα ότι είχα αντοχές και μπορούσα να αντεπεξέλθω. Έπειτα έψαχνα συνεχώς κάποια ομάδα για να ενταχθώ. Άκουγα ραδιόφωνα και έβλεπα τηλεοπτικά προγράμματα, μήπως ακούσω ή δω κάτι σχετικό. Ήξερα ότι υπάρχουν πάρα πολλά αθλήματα που μπορούν να πάνε άτομα με αναπηρία.


 
Τελικά το 2005 πήρα την απόφαση να…

Πάρω τηλέφωνο σε μια ραδιοφωνική αθλητική εκπομπή και να ρωτήσω εάν έχουμε και στην Κύπρο τέτοιες ομάδες. Με παρέπεμψαν στην Παραολυμπιακή Ομάδα και από τότε…

Μάιο και Ιούνιο του 2006, πήρα μέρος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα δρόμου και πήρα την 1η θέση στα 1500 μέτρα. Την ίδια χρονιά, συμμετείχα στην Ολλανδία σε παγκόσμιο πρωτάθλημα στα 100 μέτρα, όπου τερμάτισα στην 7η θέση.

Τον Μάιο του 2007 πήρα την 1η θέση στα 60 μέτρα κλειστού στίβου και το 2007 στην Τσεχία, κέρδισα την 4η θέση στα 100 μέτρα. Το 2008 κέρδισα χρυσό και χάλκινο στα 100 και στα 200 μέτρα στο Μαρόκο. Το 2009 στην Ελλάδα, πήρα το χρυσό στα 400 και 800 μέτρα. Το 2010 στην Ιταλία, πήρα χρυσό στα 400 και 700 μέτρα.   

 Το 2012 πέτυχα ατομική επίδοση 15.30 σε προπόνηση, που είναι και όριο για Ολυμπιάδα. Από τότε έλαβα μέρος σε πολλούς αγώνες και κάθε φορά, ένιωθα ακόμα πιο δυνατός. Δίνω τα μετάλλια μου στον κόσμο και αγαπώ ότι υπάρχει σε αυτή τη γη, ότι ο Θεός έφτιαξε με τόση αγάπη. Βοηθάω όσους έχουν ανάγκη και έμαθα να δίνω μόνο αγάπη. Δεν ένιωσα ποτέ μίσος για κανέναν. 

Φίλοι μου…

Μην τα βάζετε ποτέ κάτω, πρέπει να παλεύουμε για ότι αγαπάμε. Δεν υπάρχουν ανάπηροι αλλά άνθρωποι, ψυχές που έχουν ανάγκη από σημασία και αγάπη».   


Χριστιάνα Διονυσίου

ΕΥΓΕΝΙΑ ΓΙΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ

31/07/2017>07:29

ΑΝΤΡΕΑ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΗΦΑΝΗ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ.ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΟΥΛΑ.ΕΥΧΟΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΣΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Eliza theo

26/07/2017>21:39

Einai anthropos agonistis tis zois. Sixaritiria ANtrea mou panta na kaneis auto pou se kanei eutixismeno.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΣΧΟΛΙΟ

* Υποχρεωτικά πεδία

Παρακαλούμε όμως τα κείμενα να μην είναι υβριστικά, να μην παραπέμπουν σε άλλους ιστότοπους, να γράφονται στην ελληνική ή την αγγλική γλώσσα (όχι greeklish), να είναι κατανοητά και τέλος να είναι κατά το δυνατόν σύντομα. Είναι αυτονόητο πως η ομάδα διαχείρισης φέρει ευθύνη μόνο για τα επώνυμα άρθρα των συντακτών και των συνεργατών της. Σας ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας.